Acer cappadocicum

Acer cappadocicum subsp. lobelii (Lobel esdoorn, synoniem Acer lobelii ) is de meest westelijk voorkomende ondersoort van Acer cappadocicum . Van nature groeit deze boom in Zuid-Italië en de Balkan, samen met onder andere Fagus sylvatica, Quercus cerris en Alnus cordata . De Lobel esdoorn werd in 1865 in cultuur gebracht en beschreven door de Italiaanse botanicus Michele Tenore, die hem als eerbetoon naar de Vlaamse plantkundige Matthias de L’Obel vernoemde. De markante, op jonge leeftijd zuilvormige habitus en de net zo kenmerkende blauwgroene waslaag op de twijgen maken de Lobel esdoorn gemakkelijk te onderscheiden van de soort. Op latere leeftijd wordt de kroon smal vaasvormig (fastigiaat). In de natuur komen exemplaren voor van twintig meter of hoger, maar in cultuur blijft dit beperkt tot ongeveer achttien meter hoog bij slechts drie tot vijf meter breed.